Iris doet mee met de CIA triatlon

Als mijn dochter die middag thuiskomt met de mededeling dat ze mee wil doen met de school triatlon neem ik haar voornemen met een korreltje zout. Ook al zwemt ze twee keer per week met het school zwemteam, een triatlon is natuurlijk heel andere koek. Fietsen en hardlopen zijn activiteiten die we hier nauwelijks doen.

En inderdaad, een paar dagen later heeft ze haar plan om duidelijke 11-jarige redenen al laten varen. Maar om het 3 dagen voor het evenement toch weer op te pakken. Er moet geoefend worden met schakelen op de fiets en ze wil hardlopen op de band in de sportschool. Met aandacht zoekt ze de juiste sportkleding uit en bereidt ze zich perfect voor.

Onder het motto “als ik nooit meedoe weet ik ook niet of ik het kan” verschijnt ze aan de start. En ze kan het! Ze eindigt op een prachtige vijfde plaats met zelfs een snellere tijd dat een aantal oudere leerlingen. Ze is trots op zichzelf en wij op haar. Het hele weekend horen we “als ik nooit had meegedaan had ik ook nooit geweten dat ik het kon”. Precies. 

Social media, update

Het is alweer ruim een week geleden dat ik mijn Facebook account verwijderde. Van verschillende kanten kreeg ik de vraag of ik misschien depressief was en of het wel goed met me ging.

Ja hoor, het gaat prima met mij. Gisteren terwijl ik mijn Ipad opstartte las ik toevallig de Facebook pagina van manlief. Ik kon het niet laten om even snel door de berichten te scrollen. Maar de conclusie dat ik de juiste keuze had gemaakt kwam al heel snel. 

Ik kan het iedereen aanraden.

Social Media

De afgelopen weken zag ik regelmatig filmpjes en foto’s voorbij komen op mijn Facebook pagina over de negatieve effecten van social media. Filmpjes van mensen die volkomen langs elkaar heen leven, foto’s van de gevolgen van het gebruik van social media tijdens bijvoorbeeld het autorijden. Ik kon mezelf niet in alles herkennen. Wel in het feit dat ook ik mijn Facebook pagina voor het slapen gaan nog even checkte en ook mijn telefoon als die het Facebook signaal gaf.

Toen ik die ochtend met de beste bedoeling reageerde op een post van iemand die tips vroeg hoe ze aan een baan kon komen en ik daar een vervelende opmerking over terug kreeg was voor mij de grens bereikt. Ik had geen zin meer in deze manier van social media.

Ik vind het leuk foto’s te delen met mijn thuisfront. Helemaal omdat we in het buitenland wonen en we op deze manier familie en vrienden kunnen laten zien hoe het met ons gaat. Ik weet dat ik daar een risico mee neem. Hoe goed je je privacy ook afschermt: social media is bedoeld om je leven te delen met de wereld. En omdat ik het gevoel heb die privacy steeds meer kwijt te raken zag ik maar één optie: stoppen met Facebook!

Degenen die er écht toe doen in mijn leven weten me ook te vinden via e-mail of telefoon. Op die manier is er ruimte voor meer menselijk contact. Dus niet achteloos de like knop indrukken, geen copy paste van een leuk plaatje op de tijdlijn van iemand die jarig is, geen pagina’s delen van mensen die in jouw ogen iets vreselijks gedaan hebben en niet zomaar een reactie plaatsen zonder eerst na te denken.

De wereld is al vol genoeg met ellende. Ik weet van mezelf dat ik erg gevoelig ben voor negatieve berichten. Stoppen met Facebook beschermt mij nu in ieder geval een deel. Ik heb nu meer tijd over om op zoek te gaan naar leuke en positieve berichten. En het voordeel is dat ik de negatieve reacties die sommige mensen ongetwijfeld zullen hebben nu niet hoef te lezen.

Naar de kapper

Toen ik die ochtend wakker werd en met een slaperig hoofd in de spiegel keek sloeg de schrik me om het hart. Mijn hersenen gingen spontaan in een hogere versnelling: hoe lang was het ook alweer geleden? Ga ik binnenkort naar Nederland? Curaçao? Of desnoods verder naar Aruba? De antwoorden kwamen bijna even snel: “4 maanden, nee, nee en nee”. Ik kon er nu niet meer onderuit, wat ik al zo lang aan het uitstellen en camoufleren was moest ik nu echt onder ogen komen: de grijze uitgroei in mijn haar was langer dan de andere kleur, ik moest direct op zoek naar een kapper.

In Winkel ging ik naar Tess, in Willemstad naar Yvonne, in Oranjestad naar Inge. M’n haar zat goed, de gesprekjes waren gezellig, de koffie was lekker en de prijs was okay.

Op Sint Maarten had ik het al geprobeerd bij Yris, een aardige dame aanbevolen daar mijn juf Frans. Er was helaas geen koffie die dag. Maar ondanks dat was het er reuze gezellig die twee uur dat ik met de verf in mijn haar heb zitten wachten met een stapel Spaanse tijdschriften. Knippen en föhnen gingen razendsnel, misschien om te maskeren dat de kleur toch erg naar oranje neigde. De prijs viel voor het resultaat behoorlijk tegen. Mijn juf Frans zei toen ze me zag, dat ik ook mijn eigen haarverf mee had moeten nemen.

De volgende kapper die ik ging uitproberen was die van de Xpert Hairsalon. Het taalprobleem met de Tunesische kapper was best groot, maar zijn collega vertaalde mijn wensen rap en ik moet toegeven dat mijn haar fantastisch zat. Al weet mijn man tot op de dag van vandaag niet hoeveel ik nou precies moest betalen.

Daarna kwam Philipe van de Carita kapsalon. Waar het me opviel dat het sociale gebeuren misschien nog wel belangrijker is dan het knippen zelf. Als ik na een uur wachten, het continu moeten afpoeieren van de dame die me achtereenvolgens highlights, massages, een manicure, desnoods een pedicure probeert te verkopen, nóg geen schaar heb gezien word ik toch best ongeduldig. Met het resultaat was ik tevreden. Mijn thuisfront niet. Ze hadden inmiddels vreselijke honger gekregen omdat ik gezegd had binnen twee uur wel weer thuis te zijn met lekkere broodjes.

Gelukkig zie ik naar de kapper gaan in het buitenland als een spannend avontuur en heb ik er geen moeite mee mijn hoofd in een veel te lage wasbak op een Grieks eiland te leggen. Dus op zoek naar de volgende. Dat was op aanraden van een moeder van school eentje aan de Franse kant van het eiland: Amber in Baie Nettle (tevens vestigingen in Maho en Baie Orientale).

Wat een openbaring! Binnen een uur was ik klaar: geknipt en gekleurd. Geen gedoe met “of ik niet mijn nagels wilde laten lakken nu je toch een half uur moet wachten”of “zal ik je voeten even masseren nu je hier toch zit”. Ik kreeg waar ik voor kwam voor een normale prijs.

Nadeel is dat mijn zoektocht naar de beste kapper van Sint Maarten hiermee tot een eind is gekomen. Snel verzinnen waar ik nu dan naar op zoek ga.

Bols en Broek op Aruba

Het begint een traditie te worden: het maartse weekend bezoek van de families Bols en Broek aan Aruba. Naast het hardlopen van de halve marathon is er ruim de tijd voor andere, meer ontspannende, activiteiten. Het eindresultaat van dit weekend: 4 medailles, helaas geen beker, te weinig slaap, paar flessen wijn, 2 appeltaarten, 11 gebakjes, 5 zakken chips en 11 rood verbrande neuzen.

De cup met de grote oren is ook weer bij de familie Van den Oever belandt, dat is dan het enige smetje op dit weekend.

Relaxt Aruba

Zoals de meeste lezers wel weten schrijf ik elke maand voor de Parera Society (hét maandblad voor uitgezonden Defensiepersoneel in de West) een ansicht uit Aruba. 

Het was vorige week donderdag dat ik het thema van de komende PS doorkreeg: relaxt Curacao. Of in mijn geval: relaxt Aruba. De radertjes in mijn hoofd gingen direct aan het werk. Zon, zee, Eagle Beach, wit strand, palmbomen, Trupialen die zingen, barbecue, hangmat, mojito’s, Balashi, happy hour op de steiger bij Bugaloe met de PM-band op de achtergrond. Relaxt Aruba, de eerste beelden die in me opkwamen.

Terwijl ik aan het nadenken was hoorde ik de zoemer van de wasmachine. Snel de was ophangen en de volgende lading er in. Maar eerst de was van de lijn halen anders heb ik geen plek. Opvouwen doe ik later wel.

Verdorie, er lopen mieren over het aanrecht. Toch even de bordjes afwassen en zoeken waar ze vandaan komen. Het hele spoor terugvolgend met de spuitbus Raid in mijn hand.

Okay, weer naar de computer, de schone nog op te vouwen was even aan de kant schuivend.

Terwijl ik verder zoek naar inspiratie komt hondje 2 met een bal in haar bek verwachtingsvol naast me zitten. Met geen mogelijkheid kan ik haar met hondje 1 aan het spelen krijgen. Ze wil aandacht van mij en ze wil het nu.

Na een half uur spelen en stoeien met zowel hondje 1 als hondje 2, die het enthousiasme toch niet kon negeren, heb ik dorst. Met een groot glas water ga ik terug naar mijn computer.

Een Skype melding van mijn moeder, even horen hoe het gaat.

Hondje 2 was weer uitgerust en probeert zich met het vloerkleed door het hondenluikje te persen. Kleedje redden, hondje ander speeltje geven, weer terug naar de computer, met nog steeds een blanco pagina voor mijn neus.

Tijd voor wat sterkers, water koken voor een kopje thee. Na 3 pogingen om het gas aan te krijgen besef ik dat de gasfles leeg is. Snel een nieuwe bestellen, de schnitzels voor vanavond in de vriezer en het brood er uit. 

Uit mijn ooghoeken zie ik de postbode zijn ronde doen. Aan het geblaf van de hondjes te horen ook post voor ons. Helaas, het enige wat de Belastingdienst goed georganiseerd heeft is de postverzending. Drie stuks deze keer, met louter nare berichten. Het boekje van In de Peiling kan het met zijn aankondiging dat dit de laatste editie zal zijn ook niet goedmaken.

Voor de wegenbelasting en de nieuwe nummerplaten ga ik vandaag niet meer op pad. Ik gok er ook niet meer op dat de Superfood vandaag wel tomaten en komkommers in het schap heeft liggen.

Met een koel glas water ga ik in mijn hangmat liggen en doe mijn ogen dicht. Morgen zal het relaxter zijn, morgen. Ik weet het zeker.

Een beetje tijd en aandacht

Gisteren kocht ik een bodylotion voor mezelf. Die had ik verdiend. Vond ik. Ik was in de afgelopen week namelijk vaker in de sportschool en op de tennisbaan geweest dan bij één van de 3 Starbucksen op Aruba.

Vandaag ging ik samen met de leerlingen van groep 8 van basisschool De Schakel, én 100 versierde en met toiletartikelen gevulde schoenendozen op bezoek bij Stichting Algemene Bejaardenhulp Aruba. Op Curaçao had ik al kennisgemaakt met de Actie Schoenendoos waarbij leerlingen van de Schroeder School schoenendozen vullen voor andere kinderen die het thuis minder goed hebben.  De leerlingen op Aruba versierden en vulden de dozen voor een andere belangrijke maar vaak vergeten groep mensen: de ouderen. 

Morgen zal mijn hoofd nog vol zijn van de beelden van de ouderen én de kinderen. Oma Helena die vol trots verteld hoe zij meehelpt met de verzorging van haar medebewoners terwijl ze de pensioengerechtigde leeftijd ruimschoots voorbij is. De dame van 92 die eens goed voor de foto gaat zitten en de dame naast haar die mijn hand pakt en me zegt dat zij óók al 80 is.

Als je zoals wij, gezinnen met leuke toelages, op een tropisch eiland woont kun je van elke nieuwe dag een feestdag maken. Over het weer hoeven we niet te klagen. We mogen gebruik maken van de faciliteiten op de basis. Voor een klein bedrag of zelfs gratis kunnen we ons lijf in topconditie houden in de sportschool. We leren onze kinderen zwemmen, tennissen, streetdance en karate. En na dit alles springen wij op Aruba op een surfplank of in een Sunfish om bij Watersport af te koelen en jullie op Curaçao nemen een verfrissende duik in Bubi Blou! Brieven en pakjes versturen we snel en voordelig via de militaire post. Onze hersenen trainen we gratis met boeken uit de bibliotheek. En als we er even niet meer uitkomen is er een heel vangnet aan Defensie personeel wat ons met raad en daad bij wil staan. 

Een schoenendoos gevuld met lekker ruikende zeep, tandpasta, een nieuwe tandenborstel. Voor ons allemaal zo vanzelfsprekend, voor een ander een fijn geschenk zo vlak voor de feestdagen. 

In het nieuwe jaar ga ik weer, mét een extra tube bodylotion. Voor ik het weet ben ik het namelijk zelf die daar in de recreatiezaal zit.

Ik hoop dat er dan ook kinderen langskomen om een beetje feest aan de dag te geven.

No bida inútil na Las Islas Inutiles

Toen Alonso de Ojeda in juli 1499 voet aan wal van de Benedenwindse Eilanden zette hoopte hij er goud en zoet water te vinden. Alonso trof er circa 2000 indianen van meer dan gemiddeld postuur aan en besloot de eilanden Islas de Gigantes, eilanden van de reuzen, te noemen. Vis, schildpadeieren en de gewassen die voor eigen gebruik verbouwd werden waren er voldoende. Maar goud was er nauwelijks en zoet water evenmin. Reden genoeg voor de Spanjaarden de indianen af te voeren en de ABC eilanden snel om te dopen naar Islas Inutiles, de nutteloze eilanden.

Toen wij in juli 2008 voet aan wal van Curaçao zetten hoopte ik er nieuwe uitdagingen en misschien zelfs een nieuwe baan te vinden. Ik trof er een huis met een grote tuin aan waar ik al mijn energie in kon stoppen. Mijn dochter kreeg een juf die me op de eerste schooldag direct tot foto-moeder bombardeerde waarmee ik het voorrecht kreeg alle klasse activiteiten door de zoeker van mijn camera te bekijken, een LOI cursus Spaans lag klaar op het bureau en na een paar weken kwam ons eerste hondje en die moest keurig opgevoed worden. Uitdagingen genoeg!

Maar toen op Curaçao, en nu op Aruba, moet dochterlief naar school gebracht, de was gevouwen, de boodschappen gedaan, de bedden opgemaakt, de kamer gedweild, de kattenbak verschoond en de hondjes uitgelaten.

Sleur stak zijn hoofd om de hoek van onze tropenwoning. En dat voelde als falen. Ik had toch immers zelf besloten mijn baan op te zeggen en mee te gaan met mijn wederhelft? Deze buitenlandplaatsing gaf mij toch óók de mogelijkheid mijn horizon te verbreden? In februari was het zelfs zo erg dat wanneer ik het KLM vliegtuig over zag vliegen, ik letterlijk pijn in mijn lijf voelde en het liefst mee wilde. Terug naar, ja waar naartoe eigenlijk? Dezelfde sleur maar dan ruim 20 graden koeler?

Toen besefte ik dat sleur niet erg is. Sleur geeft houvast en structuur aan mijn dag. Maar zodra het als een belemmering gaat voelen is het tijd om patronen te doorbreken en actie te ondernemen. Mijn wens voor een betaalde baan zette ik om naar inspirerend vrijwilligerswerk voor Global Connection; via e-mail heb ik contacten opgebouwd van Turkije tot Amerika. Mijn plannen voor de grote tropentuin heb laten varen; gecontroleerd laten doorgroeien gaf mij uiteindelijk meer energie dan het plan de tuin opnieuw aan te leggen. De thuiscursus Spaans ruilde ik in voor Papiamentu; niet alleen omdat je er op Curaçao meer aan hebt maar ook omdat dit me de mogelijkheid gaf nieuwe mensen te ontmoeten. En met onze hond heb ik aan alle trainingen die er waren meegedaan; wij hebben nu de meest opgevoede Westpunter van Aruba! Maar voor alles geldt dat ik mensen heb leren kennen en kennis heb opgedaan die anders altijd voor me verborgen was gebleven.

Mijn huis opruimen of boodschappen doen doe ik nog steeds het liefst alleen, maar verder verkeer ik graag in het gezelschap van anderen. De cursus Spaans komt waarschijnlijk nooit meer uit de doos. Maar de wijsheden die de mensen mij vertelden tijdens de teken- en schildercursussen, sporten-op-dinsdag-met-koffie-toe, de redactie vergaderingen van de Parera Society  en mijn uren als bieb- en fotomoeder zijn me veel dierbaarder en waardevoller en hebben me opgeleverd wat ik hoopte te vinden.

Als je tot dat inzicht kan komen is het toch geen 3 jaar bida inútil geweest!

En toen waren er twee ...

Zaterdag 14 mei, na een ochtend hard thuiswerken is het tijd voor ontspanning op het strand. En omdat de keuken weer glimmend blinkt in de middagzon gaan we Hollandsche patat en frikadellen halen bij snackbar de Piraat om die vervolgens op het strand van Eagle Beach op te eten. 

Terwijl we heerlijk in het water dobberen en Coco woest kuilen aan het graven is zien we vanuit onze ooghoeken een personeelslid van restaurant Passions on the beach met een klein zwart bundeltje naar onze strandbedjes lopen. Terwijl wij hem duidelijk proberen te maken dat dit zwarte bolletje niet onze hond is, zet hij het beestje bij ons neer en loopt snel weg. Coco en het zwarte hondje vermaken zich prima met elkaar en de hondenbrokjes zijn in no-time verdwenen in beide hondenbuiken.

Met het kleine hondje loop ik even later naar het restaurant. De jongen die haar bij ons zette is inmiddels verdwenen. Een collega verteld me dat de baas opdracht had gegeven het kleine hondje ergens anders op het strand te dumpen. Kleine hondjes zijn namelijk schadelijk voor de klandizie. 

Wat nu te doen? We gaan de mogelijke opties na, maar achterlaten op het strand waardoor ze ongetwijfeld weer terugloopt naar het restaurant en dan waarschijnlijk niet zo "liefdevol" bij een ander strandbedje wordt gezet vinden wij geen optie. 

Na gekomen te zijn met 1 hond gaan we dus met 2 weer naar huis. 

Inmiddels luistert ze naar de naam Macy, kent ze het commando "zit", kunnen er geen kleine Macy's meer komen, is ze zindelijk, heeft ze al 2 kiezen en 1 tand verloren tijdens het stoeien met Coco en heeft ze 's nachts haar weg naar onze slaapkamer gevonden, de roedel moet tenslotte compleet blijven en alleen beneden is maar beneden alleen.

We hebben dagenlang getwijfeld maar besloten dat er niemand is die zo goed voor Macy kan zorgen als dat wij dat doen. Dus over 2 jaar komt er nóg een hondje mee naar Nederland. Maar gelukkig geen ezel. 

Wat zegt u?

Het is heel raar, maar het lijkt alsof mijn beheersing van de Nederlandse taal, na bijna 2 jaar niet in Nederland te zijn, ineens een stuk slechter is. Als ik Nederlandse televisie kijk en de mensen praten te snel of met een accent, dan kan ik écht niet volgen waar het over gaat. Praten mensen een beetje binnensmonds dan staat de volumeknop vol aan en nog moet ik Ronald vragen of hij soms weet waar het over gaat.


Maar het is nu niet zo dat we vloeiend Papiamentu praten laat staan kunnen lezen of überhaupt verstaan. Het Curaçaose Papiamentu lijkt heel anders te klinken dan het Arubaanse, en schrijven gaat sowieso volgens hele andere regels. Dus met die taal hebben we het laatste halfjaar ook geen progressie gemaakt.


Engels, dat spreken we wel meer omdat men ons hier vaak aanziet voor toeristen. Maar meestal komen we er dan na 10 minuten achter dat we allemaal Nederlands spreken en schakelen we weer om.


Dus we doen van alles een beetje en zijn ondertussen heel blij met de spellingscontrole op de pc. Want niet alleen de gesproken taal klinkt mij lately inheems in de oren, ook de geschreven taal moet er aan geloven. De laatste tijd ligt het Groene Boekje standaard naast mijn computer. De d's en de t's gok ik, maar de rest van de woorden schrijf ik dan in ieder geval wel foutloos op.


En Iris? Die laten we naast Disney Channel voor haar Engels nu ook wat vaker naar BVN (Beste van Vlaanderen en Nederland) kijken. Daar zijn nu echter zo vaak Vlaamse series te zien dat zij met een zachte G begint te praten!

Lucky Beans?

Via de rivieren in de binnenlanden van Noordelijk Latijns Amerika drijven de zaden van de Entada Gigas, beter bekend als lucky beans op de oceaanstromingen mee naar onder andere Curaçao en Aruba.  Als je geluk hebt vind je er eentje, aangespoeld op het strand tussen het zeewier, lege plastic flesjes en verloren schoenen. Vijf keer had ik het geluk dat mijn oog op het donkerbruine boontje viel en ik deze als een schat mee naar huis kon nemen, zo blij als een klein kind.

De boontjes lagen te pronken in de kast en wij gingen gewoon verder met ademhalen. Maar de laatste tijd ging dat met horten en stoten; de auto stopte ermee, de tweede auto vertoonde ook allerhande problemen, regelmatig belandde serviesgoed niet in de kast maar op de grond en als uitsmijter werd R. van zijn fiets gereden door een hobby vliegtuigspotter die duidelijk niet op het verkeer op de grond aan het letten was.

Toen ik maandagochtend met een knallende uitlaat en een dikke rookpluim mijn weg over het eiland vervolgde attendeerde S. mij op het feit dat haar vriendin A. ook lucky beans spaarde en ook altijd pech had. En inderdaad, de pech waar A. regelmatig mee te kampen heeft was niet alleen op Curaçao bekend, maar ook op Aruba.

Als ik bereid ben te geloven in de kracht van geluk van de lucky beans ben ik ook bereid te geloven in het ongeluk. Mijn lucky beans liggen nu buiten het huis te wachten tot we weer gaan wandelen aan de Noordkust. Dan geef ik ze terug aan waar ze vandaan komen, hopend op meer geluk.

Wie weet heeft  A. het geluk dat zij ze vindt op Curaçao.

Dampende drip-systemen

Aruba, ooit geboren uit een vulkaanuitbarsting met een bodem van koraal  is het grootste deel van het jaar kaal. Alleen tijdens het regenseizoen van oktober tot februari regent het vaak en lang genoeg voor de planten, cactussen en bomen om het eiland een groene kleur en frisse geur te geven. De rest van het jaar teert de vegetatie op haar reserves en een af en toe voorbij trekkend verfrissend buitje. Grondwater is een fenomeen wat op Aruba nauwelijks voorkomt.

Maar hoe kan het dan dat de tuinen er zo weelderig uitzien en de palmbomen en bougainville elk jaar weer groter worden? Dat komt door uitgekiende, moderne drip-systemen. Op Curaçao hadden wij óók zo’n systeem. Een deepwell vol helder grondwater waar we ook het zwembad mee vulden, zorgde voor een prachtig groen grasveld en een tuin wat de vergelijking met de ongerepte jungle goed kon doorstaan. Maar hier op Aruba hebben we geen grondwater en is het drip-systeem daarom aangesloten op de put. De beerput wel te verstaan.

Nadat het regenseizoen is afgelopen is het ook gedaan met de frisse lucht. Stuk voor stuk slaan de drip-systemen ’s nachts aan en variërend van de grootte van de tuin werken zij hun programma’s om de planten te bewateren in korte of veel langere tijd af.

Er hangt op Aruba geen zoete ochtenddauw over het eiland, die uitnodigt om in je tropische tuin een heerlijk ontbijt te nuttigen. Nee, we sluiten de ramen en deuren en drinken onze koffie voor het raam, kijkend naar onze prachtige tropische tuinen. 

De nieuwe gordijnen zijn gearriveerd!

Alles OK!

Koffieleuten

Koffie, met een consumptie die hoger ligt dan het Nederlandse gemiddelde van 3.2 kopjes per dag is het voor mij naast zuurstof een tweede eerste levensbehoefte. Wist ik in Nederland mijn adresjes wel te vinden, als nieuwkomer op Curacao moest ik op zoek naar de beste plaatsen om mijn dorst te lessen.

En hoe vind je die adressen dan? Door gewoon na een uur intensief sporten samen met drie andere koffieleuten de horecagelegenheden op het eiland bezoeken! Is ook meteen een soort van cooling down. Na een aantal maanden hadden wij onze favoriete plekken gebaseerd op smaak, menukaart, entourage, winkels in de omgeving en de afstand naar school bepaald. Het was genieten, elke dinsdag weer.

En toen verhuisden we naar Aruba! Met wie moest ik nu op dinsdag na het sporten op zoek gaan naar de beste koffieadressen? Met wie kon ik hier de ervaringen delen?

Het antwoord bleek heel eenvoudig: het is op Aruba helemaal niet nodig om op zoek te gaan naar het beste koffie-adres. Parkeer je auto bij het Renaissance Hotel en kies linksaf voor Starbucks mét WiFi en rechtsaf voor Starbucks zónder Wifi.

Gezichtsbedrog

De hele week is het slecht weer, de regen zet regelmatig de straten onder water en de frisse wind blijft maar waaien. Voor het eerst in ruim twee jaar kruip ik ’s avonds tegen mijn man op de bank met wollen sokken aan mijn voeten en warme chocolademelk binnen handbereik.

Na een avond vol beelden van kou en sneeuw uit Nederland stap ik ’s ochtends met mijn blote voeten op de koude tegelvloer. Slaapdronken zoek ik mijn weg naar de badkamer. Terwijl ik de enige kraan, de koude kraan, opendraai kijk ik naar buiten.

“SNEEUW!!” registreert mijn brein verheugd! De daken zijn wit, de grond is wit, overal waar ik kijk is wit!!

Maar nadat ik constateer dat ik hier helemaal geen winterkleding heb en de slaap nog eens goed uit mijn ogen wrijf zie ik pas goed wat ik zag: de witte dakplaten op de huizen, het witte grind in de tuinen en de gestapelde keien in de voortuin.

Met een kleine snik van heimwee besef ik, it’s just another day in paradise!



Slapen op de grond

Een warme natte zondag in november, terwijl we in de auto naar Savaneta rijden komen we langs een slecht onderhouden huis. De eens frisse en felle kleuren op de muren vallen in grote blaren op de grond, hoopjes schilfers achterlatend langs de randen van het huis. Versleten en verschoten gordijnen wapperen door de open ramen. Hier en daar is een raam gebroken en steekt het glas uit de verotte kozijnen. Het is er stil.

Buiten op de nat geregende grond ligt een man op zijn rug, zijn armen langs zijn lijf. Kippen scharrelen om hem heen, een zwerfhond snuffelt aan zijn hemd. Natuurlijk weten we dat het in de Caribbean heel normaal is om op de grond te slapen, het is immers ook de plek waar al het nieuwe leven geboren wordt en waar mensen uiteindelijk ook sterven. Een grotere binding kun je niet hebben met de grond waar je op leeft. Maar op de doorweekte grond gaan liggen terwijl een nieuwe regenbui zich al aankondigt?

We keren de auto en rijden terug. R. houdt vol dat de man ligt te slapen. Ooit sprak hij eens een vrouw aan die in een waterplas haar middagdutje deed waarna hij door haar werd weggejaagd omdat hij stoorde in mooie dromen. Maar ondanks dat vertrouw ik het niet en vraag R. te kijken of alles in orde is.

Mijn bezorgdheid wekt in eerste instantie niet de man, maar wel zijn vrouw die wild pratend en gebarend het huis uit stormt. Zeker de man zit in de problemen en in hoge nood, veroorzaakt door een glas of wat te veel. Maar zijn grootste probleem op dat moment is zijn vrouw die hem scheldend en tierend met woeste gebaren het huis weer injaagt en zo een einde maakt aan zijn mooie dromen.

Voortaan behandelen wij slapende mensen op de grond net zoals slapende honden; we maken ze vooral niet meer wakker!