Relaxt Aruba

Zoals de meeste lezers wel weten schrijf ik elke maand voor de Parera Society (hét maandblad voor uitgezonden Defensiepersoneel in de West) een ansicht uit Aruba. 

Het was vorige week donderdag dat ik het thema van de komende PS doorkreeg: relaxt Curacao. Of in mijn geval: relaxt Aruba. De radertjes in mijn hoofd gingen direct aan het werk. Zon, zee, Eagle Beach, wit strand, palmbomen, Trupialen die zingen, barbecue, hangmat, mojito’s, Balashi, happy hour op de steiger bij Bugaloe met de PM-band op de achtergrond. Relaxt Aruba, de eerste beelden die in me opkwamen.

Terwijl ik aan het nadenken was hoorde ik de zoemer van de wasmachine. Snel de was ophangen en de volgende lading er in. Maar eerst de was van de lijn halen anders heb ik geen plek. Opvouwen doe ik later wel.

Verdorie, er lopen mieren over het aanrecht. Toch even de bordjes afwassen en zoeken waar ze vandaan komen. Het hele spoor terugvolgend met de spuitbus Raid in mijn hand.

Okay, weer naar de computer, de schone nog op te vouwen was even aan de kant schuivend.

Terwijl ik verder zoek naar inspiratie komt hondje 2 met een bal in haar bek verwachtingsvol naast me zitten. Met geen mogelijkheid kan ik haar met hondje 1 aan het spelen krijgen. Ze wil aandacht van mij en ze wil het nu.

Na een half uur spelen en stoeien met zowel hondje 1 als hondje 2, die het enthousiasme toch niet kon negeren, heb ik dorst. Met een groot glas water ga ik terug naar mijn computer.

Een Skype melding van mijn moeder, even horen hoe het gaat.

Hondje 2 was weer uitgerust en probeert zich met het vloerkleed door het hondenluikje te persen. Kleedje redden, hondje ander speeltje geven, weer terug naar de computer, met nog steeds een blanco pagina voor mijn neus.

Tijd voor wat sterkers, water koken voor een kopje thee. Na 3 pogingen om het gas aan te krijgen besef ik dat de gasfles leeg is. Snel een nieuwe bestellen, de schnitzels voor vanavond in de vriezer en het brood er uit. 

Uit mijn ooghoeken zie ik de postbode zijn ronde doen. Aan het geblaf van de hondjes te horen ook post voor ons. Helaas, het enige wat de Belastingdienst goed georganiseerd heeft is de postverzending. Drie stuks deze keer, met louter nare berichten. Het boekje van In de Peiling kan het met zijn aankondiging dat dit de laatste editie zal zijn ook niet goedmaken.

Voor de wegenbelasting en de nieuwe nummerplaten ga ik vandaag niet meer op pad. Ik gok er ook niet meer op dat de Superfood vandaag wel tomaten en komkommers in het schap heeft liggen.

Met een koel glas water ga ik in mijn hangmat liggen en doe mijn ogen dicht. Morgen zal het relaxter zijn, morgen. Ik weet het zeker.

Een beetje tijd en aandacht

Gisteren kocht ik een bodylotion voor mezelf. Die had ik verdiend. Vond ik. Ik was in de afgelopen week namelijk vaker in de sportschool en op de tennisbaan geweest dan bij één van de 3 Starbucksen op Aruba.

Vandaag ging ik samen met de leerlingen van groep 8 van basisschool De Schakel, én 100 versierde en met toiletartikelen gevulde schoenendozen op bezoek bij Stichting Algemene Bejaardenhulp Aruba. Op Curaçao had ik al kennisgemaakt met de Actie Schoenendoos waarbij leerlingen van de Schroeder School schoenendozen vullen voor andere kinderen die het thuis minder goed hebben.  De leerlingen op Aruba versierden en vulden de dozen voor een andere belangrijke maar vaak vergeten groep mensen: de ouderen. 

Morgen zal mijn hoofd nog vol zijn van de beelden van de ouderen én de kinderen. Oma Helena die vol trots verteld hoe zij meehelpt met de verzorging van haar medebewoners terwijl ze de pensioengerechtigde leeftijd ruimschoots voorbij is. De dame van 92 die eens goed voor de foto gaat zitten en de dame naast haar die mijn hand pakt en me zegt dat zij óók al 80 is.

Als je zoals wij, gezinnen met leuke toelages, op een tropisch eiland woont kun je van elke nieuwe dag een feestdag maken. Over het weer hoeven we niet te klagen. We mogen gebruik maken van de faciliteiten op de basis. Voor een klein bedrag of zelfs gratis kunnen we ons lijf in topconditie houden in de sportschool. We leren onze kinderen zwemmen, tennissen, streetdance en karate. En na dit alles springen wij op Aruba op een surfplank of in een Sunfish om bij Watersport af te koelen en jullie op Curaçao nemen een verfrissende duik in Bubi Blou! Brieven en pakjes versturen we snel en voordelig via de militaire post. Onze hersenen trainen we gratis met boeken uit de bibliotheek. En als we er even niet meer uitkomen is er een heel vangnet aan Defensie personeel wat ons met raad en daad bij wil staan. 

Een schoenendoos gevuld met lekker ruikende zeep, tandpasta, een nieuwe tandenborstel. Voor ons allemaal zo vanzelfsprekend, voor een ander een fijn geschenk zo vlak voor de feestdagen. 

In het nieuwe jaar ga ik weer, mét een extra tube bodylotion. Voor ik het weet ben ik het namelijk zelf die daar in de recreatiezaal zit.

Ik hoop dat er dan ook kinderen langskomen om een beetje feest aan de dag te geven.

No bida inútil na Las Islas Inutiles

Toen Alonso de Ojeda in juli 1499 voet aan wal van de Benedenwindse Eilanden zette hoopte hij er goud en zoet water te vinden. Alonso trof er circa 2000 indianen van meer dan gemiddeld postuur aan en besloot de eilanden Islas de Gigantes, eilanden van de reuzen, te noemen. Vis, schildpadeieren en de gewassen die voor eigen gebruik verbouwd werden waren er voldoende. Maar goud was er nauwelijks en zoet water evenmin. Reden genoeg voor de Spanjaarden de indianen af te voeren en de ABC eilanden snel om te dopen naar Islas Inutiles, de nutteloze eilanden.

Toen wij in juli 2008 voet aan wal van Curaçao zetten hoopte ik er nieuwe uitdagingen en misschien zelfs een nieuwe baan te vinden. Ik trof er een huis met een grote tuin aan waar ik al mijn energie in kon stoppen. Mijn dochter kreeg een juf die me op de eerste schooldag direct tot foto-moeder bombardeerde waarmee ik het voorrecht kreeg alle klasse activiteiten door de zoeker van mijn camera te bekijken, een LOI cursus Spaans lag klaar op het bureau en na een paar weken kwam ons eerste hondje en die moest keurig opgevoed worden. Uitdagingen genoeg!

Maar toen op Curaçao, en nu op Aruba, moet dochterlief naar school gebracht, de was gevouwen, de boodschappen gedaan, de bedden opgemaakt, de kamer gedweild, de kattenbak verschoond en de hondjes uitgelaten.

Sleur stak zijn hoofd om de hoek van onze tropenwoning. En dat voelde als falen. Ik had toch immers zelf besloten mijn baan op te zeggen en mee te gaan met mijn wederhelft? Deze buitenlandplaatsing gaf mij toch óók de mogelijkheid mijn horizon te verbreden? In februari was het zelfs zo erg dat wanneer ik het KLM vliegtuig over zag vliegen, ik letterlijk pijn in mijn lijf voelde en het liefst mee wilde. Terug naar, ja waar naartoe eigenlijk? Dezelfde sleur maar dan ruim 20 graden koeler?

Toen besefte ik dat sleur niet erg is. Sleur geeft houvast en structuur aan mijn dag. Maar zodra het als een belemmering gaat voelen is het tijd om patronen te doorbreken en actie te ondernemen. Mijn wens voor een betaalde baan zette ik om naar inspirerend vrijwilligerswerk voor Global Connection; via e-mail heb ik contacten opgebouwd van Turkije tot Amerika. Mijn plannen voor de grote tropentuin heb laten varen; gecontroleerd laten doorgroeien gaf mij uiteindelijk meer energie dan het plan de tuin opnieuw aan te leggen. De thuiscursus Spaans ruilde ik in voor Papiamentu; niet alleen omdat je er op Curaçao meer aan hebt maar ook omdat dit me de mogelijkheid gaf nieuwe mensen te ontmoeten. En met onze hond heb ik aan alle trainingen die er waren meegedaan; wij hebben nu de meest opgevoede Westpunter van Aruba! Maar voor alles geldt dat ik mensen heb leren kennen en kennis heb opgedaan die anders altijd voor me verborgen was gebleven.

Mijn huis opruimen of boodschappen doen doe ik nog steeds het liefst alleen, maar verder verkeer ik graag in het gezelschap van anderen. De cursus Spaans komt waarschijnlijk nooit meer uit de doos. Maar de wijsheden die de mensen mij vertelden tijdens de teken- en schildercursussen, sporten-op-dinsdag-met-koffie-toe, de redactie vergaderingen van de Parera Society  en mijn uren als bieb- en fotomoeder zijn me veel dierbaarder en waardevoller en hebben me opgeleverd wat ik hoopte te vinden.

Als je tot dat inzicht kan komen is het toch geen 3 jaar bida inútil geweest!

En toen waren er twee ...

Zaterdag 14 mei, na een ochtend hard thuiswerken is het tijd voor ontspanning op het strand. En omdat de keuken weer glimmend blinkt in de middagzon gaan we Hollandsche patat en frikadellen halen bij snackbar de Piraat om die vervolgens op het strand van Eagle Beach op te eten. 

Terwijl we heerlijk in het water dobberen en Coco woest kuilen aan het graven is zien we vanuit onze ooghoeken een personeelslid van restaurant Passions on the beach met een klein zwart bundeltje naar onze strandbedjes lopen. Terwijl wij hem duidelijk proberen te maken dat dit zwarte bolletje niet onze hond is, zet hij het beestje bij ons neer en loopt snel weg. Coco en het zwarte hondje vermaken zich prima met elkaar en de hondenbrokjes zijn in no-time verdwenen in beide hondenbuiken.

Met het kleine hondje loop ik even later naar het restaurant. De jongen die haar bij ons zette is inmiddels verdwenen. Een collega verteld me dat de baas opdracht had gegeven het kleine hondje ergens anders op het strand te dumpen. Kleine hondjes zijn namelijk schadelijk voor de klandizie. 

Wat nu te doen? We gaan de mogelijke opties na, maar achterlaten op het strand waardoor ze ongetwijfeld weer terugloopt naar het restaurant en dan waarschijnlijk niet zo "liefdevol" bij een ander strandbedje wordt gezet vinden wij geen optie. 

Na gekomen te zijn met 1 hond gaan we dus met 2 weer naar huis. 

Inmiddels luistert ze naar de naam Macy, kent ze het commando "zit", kunnen er geen kleine Macy's meer komen, is ze zindelijk, heeft ze al 2 kiezen en 1 tand verloren tijdens het stoeien met Coco en heeft ze 's nachts haar weg naar onze slaapkamer gevonden, de roedel moet tenslotte compleet blijven en alleen beneden is maar beneden alleen.

We hebben dagenlang getwijfeld maar besloten dat er niemand is die zo goed voor Macy kan zorgen als dat wij dat doen. Dus over 2 jaar komt er nóg een hondje mee naar Nederland. Maar gelukkig geen ezel. 

Wat zegt u?

Het is heel raar, maar het lijkt alsof mijn beheersing van de Nederlandse taal, na bijna 2 jaar niet in Nederland te zijn, ineens een stuk slechter is. Als ik Nederlandse televisie kijk en de mensen praten te snel of met een accent, dan kan ik écht niet volgen waar het over gaat. Praten mensen een beetje binnensmonds dan staat de volumeknop vol aan en nog moet ik Ronald vragen of hij soms weet waar het over gaat.


Maar het is nu niet zo dat we vloeiend Papiamentu praten laat staan kunnen lezen of überhaupt verstaan. Het Curaçaose Papiamentu lijkt heel anders te klinken dan het Arubaanse, en schrijven gaat sowieso volgens hele andere regels. Dus met die taal hebben we het laatste halfjaar ook geen progressie gemaakt.


Engels, dat spreken we wel meer omdat men ons hier vaak aanziet voor toeristen. Maar meestal komen we er dan na 10 minuten achter dat we allemaal Nederlands spreken en schakelen we weer om.


Dus we doen van alles een beetje en zijn ondertussen heel blij met de spellingscontrole op de pc. Want niet alleen de gesproken taal klinkt mij lately inheems in de oren, ook de geschreven taal moet er aan geloven. De laatste tijd ligt het Groene Boekje standaard naast mijn computer. De d's en de t's gok ik, maar de rest van de woorden schrijf ik dan in ieder geval wel foutloos op.


En Iris? Die laten we naast Disney Channel voor haar Engels nu ook wat vaker naar BVN (Beste van Vlaanderen en Nederland) kijken. Daar zijn nu echter zo vaak Vlaamse series te zien dat zij met een zachte G begint te praten!