Wat zegt u?

Het is heel raar, maar het lijkt alsof mijn beheersing van de Nederlandse taal, na bijna 2 jaar niet in Nederland te zijn, ineens een stuk slechter is. Als ik Nederlandse televisie kijk en de mensen praten te snel of met een accent, dan kan ik écht niet volgen waar het over gaat. Praten mensen een beetje binnensmonds dan staat de volumeknop vol aan en nog moet ik Ronald vragen of hij soms weet waar het over gaat.


Maar het is nu niet zo dat we vloeiend Papiamentu praten laat staan kunnen lezen of überhaupt verstaan. Het Curaçaose Papiamentu lijkt heel anders te klinken dan het Arubaanse, en schrijven gaat sowieso volgens hele andere regels. Dus met die taal hebben we het laatste halfjaar ook geen progressie gemaakt.


Engels, dat spreken we wel meer omdat men ons hier vaak aanziet voor toeristen. Maar meestal komen we er dan na 10 minuten achter dat we allemaal Nederlands spreken en schakelen we weer om.


Dus we doen van alles een beetje en zijn ondertussen heel blij met de spellingscontrole op de pc. Want niet alleen de gesproken taal klinkt mij lately inheems in de oren, ook de geschreven taal moet er aan geloven. De laatste tijd ligt het Groene Boekje standaard naast mijn computer. De d's en de t's gok ik, maar de rest van de woorden schrijf ik dan in ieder geval wel foutloos op.


En Iris? Die laten we naast Disney Channel voor haar Engels nu ook wat vaker naar BVN (Beste van Vlaanderen en Nederland) kijken. Daar zijn nu echter zo vaak Vlaamse series te zien dat zij met een zachte G begint te praten!

Lucky Beans?

Via de rivieren in de binnenlanden van Noordelijk Latijns Amerika drijven de zaden van de Entada Gigas, beter bekend als lucky beans op de oceaanstromingen mee naar onder andere Curaçao en Aruba.  Als je geluk hebt vind je er eentje, aangespoeld op het strand tussen het zeewier, lege plastic flesjes en verloren schoenen. Vijf keer had ik het geluk dat mijn oog op het donkerbruine boontje viel en ik deze als een schat mee naar huis kon nemen, zo blij als een klein kind.

De boontjes lagen te pronken in de kast en wij gingen gewoon verder met ademhalen. Maar de laatste tijd ging dat met horten en stoten; de auto stopte ermee, de tweede auto vertoonde ook allerhande problemen, regelmatig belandde serviesgoed niet in de kast maar op de grond en als uitsmijter werd R. van zijn fiets gereden door een hobby vliegtuigspotter die duidelijk niet op het verkeer op de grond aan het letten was.

Toen ik maandagochtend met een knallende uitlaat en een dikke rookpluim mijn weg over het eiland vervolgde attendeerde S. mij op het feit dat haar vriendin A. ook lucky beans spaarde en ook altijd pech had. En inderdaad, de pech waar A. regelmatig mee te kampen heeft was niet alleen op Curaçao bekend, maar ook op Aruba.

Als ik bereid ben te geloven in de kracht van geluk van de lucky beans ben ik ook bereid te geloven in het ongeluk. Mijn lucky beans liggen nu buiten het huis te wachten tot we weer gaan wandelen aan de Noordkust. Dan geef ik ze terug aan waar ze vandaan komen, hopend op meer geluk.

Wie weet heeft  A. het geluk dat zij ze vindt op Curaçao.

Dampende drip-systemen

Aruba, ooit geboren uit een vulkaanuitbarsting met een bodem van koraal  is het grootste deel van het jaar kaal. Alleen tijdens het regenseizoen van oktober tot februari regent het vaak en lang genoeg voor de planten, cactussen en bomen om het eiland een groene kleur en frisse geur te geven. De rest van het jaar teert de vegetatie op haar reserves en een af en toe voorbij trekkend verfrissend buitje. Grondwater is een fenomeen wat op Aruba nauwelijks voorkomt.

Maar hoe kan het dan dat de tuinen er zo weelderig uitzien en de palmbomen en bougainville elk jaar weer groter worden? Dat komt door uitgekiende, moderne drip-systemen. Op Curaçao hadden wij óók zo’n systeem. Een deepwell vol helder grondwater waar we ook het zwembad mee vulden, zorgde voor een prachtig groen grasveld en een tuin wat de vergelijking met de ongerepte jungle goed kon doorstaan. Maar hier op Aruba hebben we geen grondwater en is het drip-systeem daarom aangesloten op de put. De beerput wel te verstaan.

Nadat het regenseizoen is afgelopen is het ook gedaan met de frisse lucht. Stuk voor stuk slaan de drip-systemen ’s nachts aan en variërend van de grootte van de tuin werken zij hun programma’s om de planten te bewateren in korte of veel langere tijd af.

Er hangt op Aruba geen zoete ochtenddauw over het eiland, die uitnodigt om in je tropische tuin een heerlijk ontbijt te nuttigen. Nee, we sluiten de ramen en deuren en drinken onze koffie voor het raam, kijkend naar onze prachtige tropische tuinen. 

De nieuwe gordijnen zijn gearriveerd!

Alles OK!