Naar de kapper

Toen ik die ochtend wakker werd en met een slaperig hoofd in de spiegel keek sloeg de schrik me om het hart. Mijn hersenen gingen spontaan in een hogere versnelling: hoe lang was het ook alweer geleden? Ga ik binnenkort naar Nederland? Curaçao? Of desnoods verder naar Aruba? De antwoorden kwamen bijna even snel: “4 maanden, nee, nee en nee”. Ik kon er nu niet meer onderuit, wat ik al zo lang aan het uitstellen en camoufleren was moest ik nu echt onder ogen komen: de grijze uitgroei in mijn haar was langer dan de andere kleur, ik moest direct op zoek naar een kapper.

In Winkel ging ik naar Tess, in Willemstad naar Yvonne, in Oranjestad naar Inge. M’n haar zat goed, de gesprekjes waren gezellig, de koffie was lekker en de prijs was okay.

Op Sint Maarten had ik het al geprobeerd bij Yris, een aardige dame aanbevolen daar mijn juf Frans. Er was helaas geen koffie die dag. Maar ondanks dat was het er reuze gezellig die twee uur dat ik met de verf in mijn haar heb zitten wachten met een stapel Spaanse tijdschriften. Knippen en föhnen gingen razendsnel, misschien om te maskeren dat de kleur toch erg naar oranje neigde. De prijs viel voor het resultaat behoorlijk tegen. Mijn juf Frans zei toen ze me zag, dat ik ook mijn eigen haarverf mee had moeten nemen.

De volgende kapper die ik ging uitproberen was die van de Xpert Hairsalon. Het taalprobleem met de Tunesische kapper was best groot, maar zijn collega vertaalde mijn wensen rap en ik moet toegeven dat mijn haar fantastisch zat. Al weet mijn man tot op de dag van vandaag niet hoeveel ik nou precies moest betalen.

Daarna kwam Philipe van de Carita kapsalon. Waar het me opviel dat het sociale gebeuren misschien nog wel belangrijker is dan het knippen zelf. Als ik na een uur wachten, het continu moeten afpoeieren van de dame die me achtereenvolgens highlights, massages, een manicure, desnoods een pedicure probeert te verkopen, nóg geen schaar heb gezien word ik toch best ongeduldig. Met het resultaat was ik tevreden. Mijn thuisfront niet. Ze hadden inmiddels vreselijke honger gekregen omdat ik gezegd had binnen twee uur wel weer thuis te zijn met lekkere broodjes.

Gelukkig zie ik naar de kapper gaan in het buitenland als een spannend avontuur en heb ik er geen moeite mee mijn hoofd in een veel te lage wasbak op een Grieks eiland te leggen. Dus op zoek naar de volgende. Dat was op aanraden van een moeder van school eentje aan de Franse kant van het eiland: Amber in Baie Nettle (tevens vestigingen in Maho en Baie Orientale).

Wat een openbaring! Binnen een uur was ik klaar: geknipt en gekleurd. Geen gedoe met “of ik niet mijn nagels wilde laten lakken nu je toch een half uur moet wachten”of “zal ik je voeten even masseren nu je hier toch zit”. Ik kreeg waar ik voor kwam voor een normale prijs.

Nadeel is dat mijn zoektocht naar de beste kapper van Sint Maarten hiermee tot een eind is gekomen. Snel verzinnen waar ik nu dan naar op zoek ga.

Bols en Broek op Aruba

Het begint een traditie te worden: het maartse weekend bezoek van de families Bols en Broek aan Aruba. Naast het hardlopen van de halve marathon is er ruim de tijd voor andere, meer ontspannende, activiteiten. Het eindresultaat van dit weekend: 4 medailles, helaas geen beker, te weinig slaap, paar flessen wijn, 2 appeltaarten, 11 gebakjes, 5 zakken chips en 11 rood verbrande neuzen.

De cup met de grote oren is ook weer bij de familie Van den Oever belandt, dat is dan het enige smetje op dit weekend.

Relaxt Aruba

Zoals de meeste lezers wel weten schrijf ik elke maand voor de Parera Society (hét maandblad voor uitgezonden Defensiepersoneel in de West) een ansicht uit Aruba. 

Het was vorige week donderdag dat ik het thema van de komende PS doorkreeg: relaxt Curacao. Of in mijn geval: relaxt Aruba. De radertjes in mijn hoofd gingen direct aan het werk. Zon, zee, Eagle Beach, wit strand, palmbomen, Trupialen die zingen, barbecue, hangmat, mojito’s, Balashi, happy hour op de steiger bij Bugaloe met de PM-band op de achtergrond. Relaxt Aruba, de eerste beelden die in me opkwamen.

Terwijl ik aan het nadenken was hoorde ik de zoemer van de wasmachine. Snel de was ophangen en de volgende lading er in. Maar eerst de was van de lijn halen anders heb ik geen plek. Opvouwen doe ik later wel.

Verdorie, er lopen mieren over het aanrecht. Toch even de bordjes afwassen en zoeken waar ze vandaan komen. Het hele spoor terugvolgend met de spuitbus Raid in mijn hand.

Okay, weer naar de computer, de schone nog op te vouwen was even aan de kant schuivend.

Terwijl ik verder zoek naar inspiratie komt hondje 2 met een bal in haar bek verwachtingsvol naast me zitten. Met geen mogelijkheid kan ik haar met hondje 1 aan het spelen krijgen. Ze wil aandacht van mij en ze wil het nu.

Na een half uur spelen en stoeien met zowel hondje 1 als hondje 2, die het enthousiasme toch niet kon negeren, heb ik dorst. Met een groot glas water ga ik terug naar mijn computer.

Een Skype melding van mijn moeder, even horen hoe het gaat.

Hondje 2 was weer uitgerust en probeert zich met het vloerkleed door het hondenluikje te persen. Kleedje redden, hondje ander speeltje geven, weer terug naar de computer, met nog steeds een blanco pagina voor mijn neus.

Tijd voor wat sterkers, water koken voor een kopje thee. Na 3 pogingen om het gas aan te krijgen besef ik dat de gasfles leeg is. Snel een nieuwe bestellen, de schnitzels voor vanavond in de vriezer en het brood er uit. 

Uit mijn ooghoeken zie ik de postbode zijn ronde doen. Aan het geblaf van de hondjes te horen ook post voor ons. Helaas, het enige wat de Belastingdienst goed georganiseerd heeft is de postverzending. Drie stuks deze keer, met louter nare berichten. Het boekje van In de Peiling kan het met zijn aankondiging dat dit de laatste editie zal zijn ook niet goedmaken.

Voor de wegenbelasting en de nieuwe nummerplaten ga ik vandaag niet meer op pad. Ik gok er ook niet meer op dat de Superfood vandaag wel tomaten en komkommers in het schap heeft liggen.

Met een koel glas water ga ik in mijn hangmat liggen en doe mijn ogen dicht. Morgen zal het relaxter zijn, morgen. Ik weet het zeker.

Een beetje tijd en aandacht

Gisteren kocht ik een bodylotion voor mezelf. Die had ik verdiend. Vond ik. Ik was in de afgelopen week namelijk vaker in de sportschool en op de tennisbaan geweest dan bij één van de 3 Starbucksen op Aruba.

Vandaag ging ik samen met de leerlingen van groep 8 van basisschool De Schakel, én 100 versierde en met toiletartikelen gevulde schoenendozen op bezoek bij Stichting Algemene Bejaardenhulp Aruba. Op Curaçao had ik al kennisgemaakt met de Actie Schoenendoos waarbij leerlingen van de Schroeder School schoenendozen vullen voor andere kinderen die het thuis minder goed hebben.  De leerlingen op Aruba versierden en vulden de dozen voor een andere belangrijke maar vaak vergeten groep mensen: de ouderen. 

Morgen zal mijn hoofd nog vol zijn van de beelden van de ouderen én de kinderen. Oma Helena die vol trots verteld hoe zij meehelpt met de verzorging van haar medebewoners terwijl ze de pensioengerechtigde leeftijd ruimschoots voorbij is. De dame van 92 die eens goed voor de foto gaat zitten en de dame naast haar die mijn hand pakt en me zegt dat zij óók al 80 is.

Als je zoals wij, gezinnen met leuke toelages, op een tropisch eiland woont kun je van elke nieuwe dag een feestdag maken. Over het weer hoeven we niet te klagen. We mogen gebruik maken van de faciliteiten op de basis. Voor een klein bedrag of zelfs gratis kunnen we ons lijf in topconditie houden in de sportschool. We leren onze kinderen zwemmen, tennissen, streetdance en karate. En na dit alles springen wij op Aruba op een surfplank of in een Sunfish om bij Watersport af te koelen en jullie op Curaçao nemen een verfrissende duik in Bubi Blou! Brieven en pakjes versturen we snel en voordelig via de militaire post. Onze hersenen trainen we gratis met boeken uit de bibliotheek. En als we er even niet meer uitkomen is er een heel vangnet aan Defensie personeel wat ons met raad en daad bij wil staan. 

Een schoenendoos gevuld met lekker ruikende zeep, tandpasta, een nieuwe tandenborstel. Voor ons allemaal zo vanzelfsprekend, voor een ander een fijn geschenk zo vlak voor de feestdagen. 

In het nieuwe jaar ga ik weer, mét een extra tube bodylotion. Voor ik het weet ben ik het namelijk zelf die daar in de recreatiezaal zit.

Ik hoop dat er dan ook kinderen langskomen om een beetje feest aan de dag te geven.

No bida inútil na Las Islas Inutiles

Toen Alonso de Ojeda in juli 1499 voet aan wal van de Benedenwindse Eilanden zette hoopte hij er goud en zoet water te vinden. Alonso trof er circa 2000 indianen van meer dan gemiddeld postuur aan en besloot de eilanden Islas de Gigantes, eilanden van de reuzen, te noemen. Vis, schildpadeieren en de gewassen die voor eigen gebruik verbouwd werden waren er voldoende. Maar goud was er nauwelijks en zoet water evenmin. Reden genoeg voor de Spanjaarden de indianen af te voeren en de ABC eilanden snel om te dopen naar Islas Inutiles, de nutteloze eilanden.

Toen wij in juli 2008 voet aan wal van Curaçao zetten hoopte ik er nieuwe uitdagingen en misschien zelfs een nieuwe baan te vinden. Ik trof er een huis met een grote tuin aan waar ik al mijn energie in kon stoppen. Mijn dochter kreeg een juf die me op de eerste schooldag direct tot foto-moeder bombardeerde waarmee ik het voorrecht kreeg alle klasse activiteiten door de zoeker van mijn camera te bekijken, een LOI cursus Spaans lag klaar op het bureau en na een paar weken kwam ons eerste hondje en die moest keurig opgevoed worden. Uitdagingen genoeg!

Maar toen op Curaçao, en nu op Aruba, moet dochterlief naar school gebracht, de was gevouwen, de boodschappen gedaan, de bedden opgemaakt, de kamer gedweild, de kattenbak verschoond en de hondjes uitgelaten.

Sleur stak zijn hoofd om de hoek van onze tropenwoning. En dat voelde als falen. Ik had toch immers zelf besloten mijn baan op te zeggen en mee te gaan met mijn wederhelft? Deze buitenlandplaatsing gaf mij toch óók de mogelijkheid mijn horizon te verbreden? In februari was het zelfs zo erg dat wanneer ik het KLM vliegtuig over zag vliegen, ik letterlijk pijn in mijn lijf voelde en het liefst mee wilde. Terug naar, ja waar naartoe eigenlijk? Dezelfde sleur maar dan ruim 20 graden koeler?

Toen besefte ik dat sleur niet erg is. Sleur geeft houvast en structuur aan mijn dag. Maar zodra het als een belemmering gaat voelen is het tijd om patronen te doorbreken en actie te ondernemen. Mijn wens voor een betaalde baan zette ik om naar inspirerend vrijwilligerswerk voor Global Connection; via e-mail heb ik contacten opgebouwd van Turkije tot Amerika. Mijn plannen voor de grote tropentuin heb laten varen; gecontroleerd laten doorgroeien gaf mij uiteindelijk meer energie dan het plan de tuin opnieuw aan te leggen. De thuiscursus Spaans ruilde ik in voor Papiamentu; niet alleen omdat je er op Curaçao meer aan hebt maar ook omdat dit me de mogelijkheid gaf nieuwe mensen te ontmoeten. En met onze hond heb ik aan alle trainingen die er waren meegedaan; wij hebben nu de meest opgevoede Westpunter van Aruba! Maar voor alles geldt dat ik mensen heb leren kennen en kennis heb opgedaan die anders altijd voor me verborgen was gebleven.

Mijn huis opruimen of boodschappen doen doe ik nog steeds het liefst alleen, maar verder verkeer ik graag in het gezelschap van anderen. De cursus Spaans komt waarschijnlijk nooit meer uit de doos. Maar de wijsheden die de mensen mij vertelden tijdens de teken- en schildercursussen, sporten-op-dinsdag-met-koffie-toe, de redactie vergaderingen van de Parera Society  en mijn uren als bieb- en fotomoeder zijn me veel dierbaarder en waardevoller en hebben me opgeleverd wat ik hoopte te vinden.

Als je tot dat inzicht kan komen is het toch geen 3 jaar bida inútil geweest!